Posted on

Sangiovese: de nationale druif van Italië.

Regio’s

Sangiovese in een van origine Toscaanse blauwe druif. Met meer dan 100.000 hectare is ze de meest aangeplante druif in Italië. Dit betekent dat ze voor ongeveer 10% van de totale wijnproductie van het land staat. Ze is vooral terug te vinden in Toscane, Romagna, Marche en Umbrië. Samen met de Barbera wordt ze dan ook gezien als de nationale druif van Italië.
Buiten Italië vinden we de druif nog in heel wat andere landen terug. Op Corsica bijvoorbeeld onder de naam Nielluccio. In de Verenigde Staten zijn er ongeveer 2000 hectare van de sangiovese druif aangelegd. In Argentinië vinden we tegen de 3000 hectare terug. In Australië hebben ze de smaak ook te pakken en zijn er plus minus 1000 hectare aangeplant. Ook wordt ze in kleine hoeveelheden geteeld in Griekenland, Turkije, Malta, Israël, Zwitserland, Brazilië, Mexico, Canada, en Nieuw-Zeeland.

SubvariëteitenSangiovese druiventros

Er bestaan behoorlijk wat clonen en subvariëteiten, waardoor er grote verschillen zijn tussen wijnranken. Want het is namelijk een vrij “labiele” soort die zich makkelijk aanpast aan zijn omgeving. Zo is de vorm van de tros, de druif en het blad zeer afhankelijk het microklimaat van de wijnrank. Het is zelfs zo dat er binnen 1 en dezelfde wijngaard verschillen mogelijk zijn tussen de ranken. Deze verschillen zijn dan ook terug te vinden in de wijnen waardoor sangiovese wijnen van dezelfde regio zeer verschillend kunnen smaken.

Viticultuur

Aangezien de sangiovese druif vrij laat rijpt wordt er geoogst tussen midden en eind oktober. Een lage opbrengst is echter noodzakelijk om de kwaliteit van de wijn te verzekeren. Hierdoor ontstaan er vaak problemen bij de oogst. Door de late oogsttijd vergroot de kans op regen en omdat de druif een dunne schil heeft vergroot dan ook de kans op rot. De druif houdt van grote temperatuurschommelingen tussen dag en nacht en heeft voldoende warmte en tijd nodig om volledig te rijpen. De ranken zijn bijzonderkrachtig en gevoelig voor overproductie. Te snelle oogst levert licht gekleurde wijnen, met een laag alcohol gehalte, hoge acciditeit en een kort bewaarpotentieel op door een gebrek aan tannines.
De druif past zich makkelijk aan de ondergrond aan, maar lijkt het best te gedijen op kalksteen bodems. Arme gronden zorgen er voor dat de natuurlijke groeikracht van de druif wordt ingedijkt. In de Chianti Classico regio krijgen we de beste wijnen op een schalie-kleigrond, galestro genoemd.

Kenmerken

Meest voorkomende wijnstreek: Toscane
Opbrengst: 65hl/ha
Wijnstijlen: krachtig rood tot fruitig rosé
Vinificatiemethodes: op inox of in open kuipen met lange maceratie en/of rijping op eiken foeders of barriques
Bewaarpotentieel: tot 20 jaar voor Brunello
Brunello di MontalcinoKarakteristieken: Typische aroma’s van zwarte kersen, wilde specerijen en gedroogde theebladeren. Hoge zuurtegraad, stevige tannines, matig intense kleur en lichte body. Dit te kort aan body wordt vaak gecompenseerd door te blenden met andere druiven. Vb. met max 15% Cabernet Sauvignon in Chianti.
Bekendste herkomstbenamingen: Brunello di Montalcino, Chianti Classico, Vino Nobile di Montepulciano, Morellino di Scansano…